Włochy wprowadzają nowe wymagania dla opakowań. 

Europejski rynek opakowań wchodzi w okres bardzo szybkich zmian regulacyjnych.

Jednym z ciekawszych przykładów jest rozwiązanie przyjęte we Włoszech. Od 8 sierpnia 2026 r. obowiązują tam wymagania dotyczące biodegradowalności i kompostowalności wybranych jednorazowych opakowań z tworzyw sztucznych. Regulacja obejmuje m.in. określone opakowania owoców i warzyw, opakowania wykorzystywane w gastronomii i hotelarstwie, porcjowane dodatki spożywcze oraz wybrane opakowania kosmetyczne. Wymagania odnoszą się do właściwości biodegradowalności i kompostowalności, z odwołaniem m.in. do normy UNI EN 13432. Przede wszystkim pokazuje, że wraz z PPWR coraz większego znaczenia nabiera projektowanie opakowania z uwzględnieniem całego cyklu jego życia.

Co to oznacza dla producentów opakowań?

Dotychczas dyskusja o „ekologicznym opakowaniu” bardzo często koncentrowała się na materiale.

Czy jest z tworzywa?
Czy zawiera recyklat?
Czy można go poddać recyklingowi?

W przypadku niektórych zastosowań równie ważne może być pytanie, czy po wykorzystaniu opakowanie może zostać efektywnie zagospodarowane razem z bioodpadami. Dotyczy to szczególnie opakowań niewielkich, lekkich, trudnych do sortowania lub zanieczyszczonych pozostałościami żywności.

To jednak tylko część problemu.

W takich przypadkach rozwiązanie kompostowalne może mieć sens — ale tylko wtedy, gdy cały system jest do tego przygotowany. Dlatego kompostowalność nie powinna być traktowana jako uniwersalny zamiennik recyklingu. Kluczowe staje się połączenie trzech elementów:

To rozwiązanie dla określonych zastosowań.

1. funkcji opakowania,
2. właściwości materiału,
3. infrastruktury zagospodarowania odpadu.

Dopiero ich połączenie pozwala odpowiedzieć na pytanie, czy dane opakowanie rzeczywiście jest dobrze zaprojektowane pod względem środowiskowym. Włoska regulacja jest więc interesującym sygnałem dla całej branży. PPWR otwiera przestrzeń dla różnych modeli końca życia opakowania. W zależności od zastosowania może to oznaczać recykling materiałowy, ponowne użycie albo — w określonych przypadkach i przy odpowiedniej infrastrukturze — kompostowanie. Dla producentów oznacza to konieczność patrzenia na opakowanie szerzej niż tylko przez pryzmat materiału. Liczy się również to, co dzieje się z nim później.

Liczy się nie tylko to, z czego opakowanie powstaje.

W Biopolimer.pl obserwujemy te zmiany właśnie z tej perspektywy: materiał + zastosowanie + rzeczywisty koniec życia opakowania.

Źródło: Komisja Europejska, TRIS, notyfikacja 2026/0167/IT. (TRIS⁠)